Nie strasz dziecka policjantem!

policja.pl

Chciałbym podzielić się z Wami swoimi odkryciem i spostrzeżeniami z nim związanymi.

Mianowicie jak doskonale wiecie pracuje w jednym z największych miast w Polsce. Występuje tu pełen przekrój społeczeństwa, począwszy od bogatych-biednych, wierzących-ateistów, hetero-homoseksualnych, białych-czarnoskórych.

Mamy tu pełen wachlarz osobowości, subkultur i charakterów.

Od dawna nie daje mi spokoju jedno zjawisko, jakie zaobserwowałem i jakiego jestem świadkiem.

W ciągu dnia na służbie mam do czynienia z mnóstwem osób, spotykam się z bardzo pozytywnym odbiorem i oddźwiękiem ze strony obywateli i zwykłych przechodniów. Jedni skiną głową, inni zaś pozdrowią podniesioną ręką. Każda taka forma pozdrowienia jest bardzo miła i potrafi uprzyjemnić dzień.

Zdaję sobie jednak sprawę, że nie wszyscy są fanami mojej formacji, nie wszyscy cenią naszą pracy i nie wszyscy entuzjastycznie reagują na nasz widok. Powiem więcej, ja nawet nie oczekuję, że wszyscy będą nas kochać i szanować.

Znakomicie moje podejście do tej kwestii wyjaśnia cytat z Winstona Churchilla: Masz wrogów? To dobrze. To znaczy, że broniłeś czegoś w ciągu swojego życia. Nigdy, bowiem nie będzie tak, aby wszyscy byli zadowoleni – tak, właśnie wygląda nasza praca.

Oczywiście, jak to w Polsce bywa – jak wiele osób tak wiele opinii – również odnośnie oceny działań Polskiej Policji.

Ba, na mojej drodze pojawiają się także zagorzali przeciwnicy, a nawet wrogowie. To normalna kolej rzeczy.

To właśnie na tej grupie chciałbym się skupić, a właściwie na rzeczach, które robią.

Wielokrotnie podczas pełnienia służby zauważam rodziców spacerujących i przechadzających się z dziećmi. Bywa, że na widok radiowozu dziecko wesoło macha rączką i krzyczy „iłu iłu”. Wtedy właśnie ów rodzic zamiast potęgować w maluszku pozytywne odczucia i od najmłodszych lat tworzyć w małej głowie dobry wizerunek policji, gani swoją pociechę i nakazują przestać machać.

Czasami towarzyszą temu słowa w stylu: „tych Panów nie lubimy”, „schowaj tę rękę”, „to źli Panowie”, „przestań, nie wolno”, oraz najpowszechniejsze „oni Cię zabiorą”.

Co do cholery trzeba mieć w głowie, żeby serwować dziecku takie teksty? Otóż, z policją trzeba dzieci oswajać. Należy tłumaczyć, że gdyby potrzebowało kiedykolwiek pomocy to do funkcjonariuszy może zwrócić się o pomoc, lub chociaż radę.

Wzbudzanie w nim strachu przed mundurem, lub szeroko pojętej nienawiści wobec niebieskiego uniformu nigdy nie jest dobrym rozwiązaniem. Powiedzmy, że pewnego dnia podczas zabawy dziecko oddali się od rodzica i zgubi. Podczas trwających poszukiwań ostatnimi osobami, z jakimi pociecha będzie chciała porozmawiać i poprosić o pomoc będą funkcjonariusze. Wszystko, dlatego, że mama chcąc wymusić posłuszeństwo straszyła je „złymi” policjantami.

Fakt, że mama dostała kiedyś mandat, a tata mógł „siedzieć” w więzieniu nie oznacza, że należy wpajać dziecku pogardę i odrazę do policji. Wygadując takie rzeczy odbierasz dziecku szanse na pomoc w sytuacji krytycznej.

Od najmłodszych lat powinno wpajać się dzieciom, zasady bezpieczeństwa, informować, pod jaki numer alarmowy powinny zadzwonić w poszukiwaniu pomocy.

To właśnie niebieski mundur powinien być adresatem problemów i trosk małego człowieka.

Trzymajcie się i nie powielajcie tych durnych zachowań.

Taki jest świat.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.